چارچوب Kensora

مشکل: عکس‌های لحظه‌ای از یک زندگی پیوسته

سلامت روانی و عاطفی پیوسته است. سامانه‌هایی که برای مراقبت از آن استفاده می‌کنیم، دوره‌ای هستند.

استاندارد مراقبت برای کسی که یک اختلال خلقی را مدیریت می‌کند، یک گفتگوی خودگزارشی با یک متخصص بالینی هر چند هفته یک بار است. بین ملاقات‌ها، غنی‌ترین سابقه از اینکه یک نفر واقعاً چطور است، خوابش، تحرکش، تماس اجتماعیش، نوشتنش، شکل روزهایش، عمدتاً خوانده نمی‌ماند. خودِ کسی که آن زندگی را می‌زید هم اغلب نمی‌تواند انحراف خودش را ببیند. خودادراکی اولین چیزی است که وقتی حال تغییر می‌کند دچار انحراف می‌شود. در سوابق خودم، نشانه‌های رفتاری یک دوره در حال نزدیک شدن هفته‌ها قبل از اینکه کسی، از جمله خودم، نامش را بگذارد، قابل مشاهده هستند.

سه شکاف ساختاری از این پدید می‌آید:

شکاف داده. نشانه‌هایی که حال یک نفر را توصیف می‌کنند از قبل وجود دارند، پراکنده در دستگاه‌ها، اپ‌ها، و دفترچه‌ها. هیچ چیزی آن‌ها را در خدمت کسی که تولیدشان کرده جمع نمی‌کند.

شکاف مبنا. ابزارهای سلامت تو را با میانگین جمعیت مقایسه می‌کنند. اما ضربان قلب در حالت استراحت، مدت خواب، یا یک الگوی اجتماعی فقط در برابر حال پایدار خودِ تو معنی پیدا می‌کند. نقطه مرجعی که اهمیت دارد تو هستی، نه میانگین.

شکاف رویکرد. بیشتر فناوری در این حوزه برای به حداکثر رساندن تعامل ساخته شده. بازتابت می‌دهد. هرچه برایش بیاوری بیشترش را به تو می‌دهد. برای کسی که حالش دارد منحرف می‌شود، یک آینه تقویت‌کننده بی‌طرف نیست. من نسخه‌ای از این را زندگی کردم که در آن یک هوش مصنوعی مکالمه‌ای به جای زیر سوال بردن، یک حال در حال تشدید را تغذیه کرد. رویکردی که یک همراه می‌گیرد، چه تقویت کند چه تثبیت، یک تصمیم طراحی است، و تقریباً همه چیزی که امروز در بازار است به‌طور پیش‌فرض در جهت اشتباه آن تصمیم را می‌گیرد.

رویکرد: اصطکاک و سوخت

مهم‌ترین تعهد طراحی چارچوب به نحوه رفتار یک همراه هوش مصنوعی مربوط می‌شود، چون اینجاست که مستقیم‌ترین شواهد را از آنچه اشتباه می‌رود دارم.

حال یک نفر در دو جهت کلی منحرف می‌شود. گاهی داری بالا می‌روی: انرژی در حال افزایش، ایده‌ها شتاب می‌گیرند، خواب کوتاه می‌شود، دامنه گسترش می‌یابد. گاهی داری گیر می‌کنی: انرژی تخت می‌شود، ابتکار عمل تحلیل می‌رود، کارهای کوچک غیرقابل حرکت می‌شوند. بیشتر مردم نسخه‌های خفیف هر دو را تجربه می‌کنند. برخی از ما نسخه‌های شدید را تجربه می‌کنیم.

یک همراه مفید در هر جهت متفاوت رفتار می‌کند. اصطکاک وقتی داری بالا می‌روی، سوخت وقتی گیر کرده‌ای.

اصطکاک یعنی کند کردن به جای تند کردن. درخواست مدرک به جای تامین کردن اشتیاق. توجه به اینکه وقتی ایده بزرگ سوم در یک ساعت مطرح می‌شود، شاید به یک سوال نیاز دارد نه یک چهارم. یک محصول با هدف به حداکثر رساندن تعامل نمی‌تواند این کار را بکند، چون اصطکاک تعامل را کاهش می‌دهد. Kensora عمداً برای این کار ساخته شده.

سوخت یعنی حالت مخالف. وقتی سابقه نشان می‌دهد روزها دارند خاکستری می‌شوند، کار همراه یک انگیزه کوچک و ملموس است. نه یک سخنرانی، نه یک هشدار. گام بعدیِ دست‌یافتنی، با ملایمت ارائه شده.

دو اصل این رویکرد را به‌جای متکبرانه، قابل اعتماد می‌کنند:

مبنای تو، نه مبنای یک جمعیت. همه چیز در برابر الگوهای پایدار خودِ تو خوانده می‌شود، که در طول زمان برقرار شده. سامانه هرگز به تو نمی‌گوید که از یک میانگین انحراف داری. در بهترین حالت نشان می‌دهد که از خودت انحراف داری، و داده‌هایی را که پشت آن مشاهده هستند نشانت می‌دهد.

شواهد، نه یک جعبه سیاه. هر وقت Kensora چیزی را مطرح می‌کند، داده‌هایی که به آن‌ها نگاه می‌کند را ذکر می‌کند. کاربر همیشه می‌تواند ببیند چرا. همراهی که از تو می‌خواهد کند کنی باید هر بار به‌شکلی شفاف آن درخواست را کسب کند.

اینجاست که مرز چارچوب هم قرار دارد. Kensora اصطکاک و سوخت را به‌عنوان یک ساز و کار ادراک و بازتاب اعمال می‌کند. هیچ وضعیت بالینی را تشخیص نمی‌دهد، تأیید نمی‌کند، یا پیش‌بینی نمی‌کند، و پژوهش‌های منتشرشده صادقانه اذعان می‌کنند که پیش‌بینی در این حوزه همچنان یک مسئله باز است. چارچوب به پیش‌بینی وابسته نیست. کسی که می‌تواند انحراف خودش را به‌وضوح ببیند، در برابر مبنای خودش، با آدم‌های خودش در کنارش، صرف نظر از اینکه هیچ الگوریتمی هرگز یک آستانه بالینی را رد کند یا نه، بهتر مجهز است.

حریم خصوصی به‌عنوان معماری

سامانه‌ای که بازتاب‌ها، ریتم‌ها، و روابط یک نفر را نگه می‌دارد، حساس‌ترین سابقه زندگی او را در اختیار دارد. چارچوب با حریم خصوصی به‌عنوان یک ویژگی معماری رفتار می‌کند، نه یک وعده سیاستی.

داده‌های تو مال توست. این‌طور باقی می‌ماند. بدون تبلیغات، بدون فروش داده، بدون اقتصاد توجه.

حداقل داده. Kensora حداقلی را که برای مفید بودن لازم است جمع‌آوری می‌کند، نه هر چیزی که می‌توانست. گستردگی ثبت انتخاب کاربر است، که با هزینه‌های قابل مشاهده انجام می‌شود.

صفحه نمایش کمتر، نه بیشتر. Kensora طراحی شده تا زمان صفحه نمایش را کاهش دهد، نه افزایش دهد. محصول موفق می‌شود وقتی تو به آن نگاهی کوتاه می‌اندازی و بعد می‌روی روزت را زندگی می‌کنی. این مستقیماً از رویکرد اصطکاک-و-سوخت پیروی می‌کند: ابزاری که برای تثبیت یک نفر ساخته شده نمی‌تواند در همان زمان برای به حداکثر رساندن زمانشان در یک اپ ساخته شده باشد.

زندگی اول. اصل حاکم بر هر ملاحظه دیگری در طراحی Kensora، حفظ، حمایت، و کرامت زندگی انسانی است. هر جا تصمیم محصولی با این اصل در تضاد باشد، اصل برنده می‌شود.